കവിത മുല്ലൈപെരിയാര്
തരികെന് മാവിന്നോഴിക്കുവാന് അമ്മെ വെള്ളം അതിത്തിരി ...
കൊഴിഞ്ഞു പോയതിന് ഇലകള് കരിഞ്ഞുനങ്ങിയതിന് ചില്ലകള് ....
വാടി വീണതിന് പൂവുകള് വരണ്ടു കീറിയതിന് തായ്ത്തടി.......
അമ്മെ പകരുവാന് അല്പ്പം കുടിനീര് തരികെന് മാവിനു....
മകനേ പൊറുക്കണം ഇല്ലെന് കയ്യില് അതിനായി വെള്ളം ....
ഇത്തിരി ശേഷിപ്പൂ ഉണ്ണിക്കുട്ടന് ഇന്ഗ്ഗു കുറുക്ക്വാന് മാത്രം ...
തരിക ഞാന് അതെങ്ങനെയെന് മകനേ ....
പാവമാം ഉണ്ണി അവനിപ്പം വിശന്നു കരയില്ലേ .....
ഹരിതഭാമാര്ന്നോരീ തമിഴക ജില്ലകള് ....
ജല സ്മൃധമായോരീ ദ്രാവിഡ മണ്ണിന് ....
സമ്പന്നമായൊരു തമിഴ് മക്കള് വസിച്ച ....
ദ്രാവിഡ മണ്ണു എന്തേ വരണ്ടുണങ്ങി പോയതെന്നമ്മേ ...
അകലേ സഹ്യന്റെ മാറില് നമുക്കായി മലയാള ഭുമി ...
ശേകരിച്ചതിന് വെള്ളം പകര്ന്നിരുന്നൂ നമുക്കൊരിക്കല് ...
ശേകരിച്ചതില് വെള്ളം താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറം ....
ശേകരിച്ചതില് വെള്ളം ജീര്നിച്ചതിന് ശേഷവും ....
തകര്ന്നു പോയോരുനാളില് ഉണ്ണി സഹ്യന്റെ മാറിടം ...
പിളര്ന്നു പോയെന്റെ മകനേ മലയാള മണ്ണ്.....
ഒലിച്ചു പോയതില് മലയാള മക്കള് ....
കാണാതെ പോയി തമിഴന്റെ നേര് സോദരനെ....
ഇപ്പോള് ഇല്ലയെന് മകനേ കേരള മക്കള് പാതി ...
ഇല്ലയെന് മകനേ മുല്ലൈപെരിയാര് അണയതോ....
ഇല്ലയെന് മകനേ ഭിന്നിപ്പു തമിഴനും മലയാളിയും തമ്മില് ...
ശേഷിപ്പൂ കണ്ണീരിന് ഉണങ്ങിയ ചാലുകള് മാത്രം ....
ഇല്ലെന് മകനേ മാവിന്നു പകരുവാന് വെള്ളമെന് കയ്യില് ...
ശേഷിപ്പൂ അല്പ്പം എന് മക്കള്ക്കു നല്കുവാന് ....
നാളുകള് നീങ്ങവേ അറിയില്ല മകനേ ഞാനെന്തു നല്കുമെന് മക്കള്ക്കു വാടിയെന് മക്കളുടെ കണ്ണുകള് വീണ്ടും വിടരുവാന് .....
നജീബ് മുസ്തഫ
